سال نود.

بچه‌تر که بودم به هر مناسبتی میومدم اینجا رو آپدیت میکردم، دو روز بعدش پشیمون میشدم از کرده خویش و میرفتم هرچی نوشته بودم رو پاک می‌کردم، چون عموما رادیکال می‌نوشتم، بچه بودم دیگه، بچه‌ها همه زندگیشون زیر یه رادیکال بزرگه.

ولی خب بهرحال گذشت اون زمان و الان اوضاع به کلی فرق داره با قبل. دیدم به مسائل عوض شده. البته فقط من نیستم، همه آدم‌ها با گذر زمان عقایدشون تغییر می‌کنه در مورد زندگی و بازی‌هاش. الان میفهمم که قرار نیست آدم با شروع یه سال جدید شروع کنه به شعار دادن و ریختن برنامه‌های مختلف برای اون سال و در نهایت عمل نکردن به هیچکدوم از برنامه‌هایی که خودش فکر میکرده مو لای درزشون نمیره.

یکی از دلایل دیگه‌م برای به‌روز نکردن این وبلاگ این بوده که فکر میکنم برنامه‌های شخصی من و یا اتفاقاتی که در طول زندگی برام اتفاق می‌افته، مربوط به زندگی شخصی من هستن و واقعا دلیلی نداره که بیام اینجا یا هرجای دیگه اونا رو با جزئیات برای دیگران شرح بدم مگر اینکه این وسط چیزی وجود داشته باشه که احساس کنم دونستنش برای دیگران مفید هست و باعث میشه که استفاده کنن از اون مطلب ِ خاص. مثل پست‌های گذشته. و واقعا درک نمیکنم کسانی رو که داستان تفریحاتشون رو هر روز به اشتراک میگذارن و اینطور که این روزها باب شده، دیگران هم لایک بزنن و یک سری کلمات کلیشه‌ای رو زیرش بنویسن. واقعا ما ایرانی‌ها هیچ کار مهم‌تری برای انجام دادن نداریم؟

در آینده، اگر مطلبی بود که حس کنم به اشتراک گذاشتنش مفیده، حتما اینجا قرارش میدم. در همین حال، اگر مایلید میتونید عکس‌های من رو توی گالری تصاویر ببینید، خوراکش رو توی خبرخوانتون اضافه کنید یا صفحه فیسبوک تصاویرم رو لایک بزنید. نمونه کارهای طراحی وب رو هم اینجا و توی صفحه فیسبوک ققنوس قرار میدم، اگر علاقه و وقتشو داشتید، خوشحال میشم مثل همیشه نظرتون رو بدونم.

امیدوارم سال خوبی رو داشته باشید، بدرود، سالار.