آرش اصغری، که اخیرا به عضویت ققنوس درومده، یه گرافیست خلاق و جوانه، که به عنوان اولین پروژه‌ش، زحمت کشیده و لوگوی جدید «گروه ققنوس» رو طراحی کرده. البته با توجه به بعضی از روحیات و اخلاق‌های من، براش کار ساده‌ای نبوده، ولی می‌تونم الان با افتخار این لوگو رو اینجا معرفی کنم:

آرش با موفقیت تونسته، مفاهیم ققنوس، آتش، خلاقیت، افتخار و بی‌نهایت رو دراین لوگو ترکیب کنه و ما خوشحالیم که به این نتیجه‌ی خوب رسیدیم. این یه شروع و روحیه‌ی تازه برای اعضای تیم ققنوسه و ما راهمون رو با ایده‌های بهتر و نوتر، ادامه می‌دیم. طی یک سال اخیر، با وجود تمام مشکلات و موانع، ما موفق شدیم پروژه‌هایی مثل ۳۱شب، کوتاه‌کننده آدرس ققنوس، کارگاه آموزشی HTML5+CSS3 و سایت یادبود استیو جابز رو با موفقیت معرفی کنیم و درحال کار روی پروژه‌های جدیدتری هستیم که در آینده نزدیک معرفی خواهند شد.

از تمام اعضای ققنوس بابت زحماتی که کشیدن تا باهم به اینجا برسیم سپاسگزارم.
سالار.

من معمولا علاقه‌ای به خوندن کتاب‌های بیوگرافی ندارم، ولی علاقه‌ی شخصیم به استیو جابز و بیشتر از اون قلم ِ روان نویسنده، باعث شد تا این کتاب رو تا آخر بخونم. چیزی که در صفحات اولیه کتاب نظر منو به خودش جلب کرد، قلم نویسنده بود. والتر ایزاکسون (Walter Isaacson) از طرف خود استیو برای نوشتن این کتاب انتخاب شده بود و با توجه به شخصیت استیو جابز، نمی‌شه نویسنده‌ی بهتری برای این کتاب متصور شد.

این نویسنده به صورت خیلی شفاف و روشن، تمام ابعاد زندگی جابز رو مورد بررسی قرار داده، با بیشتر کسانی که به طور مستقیم یا غیر مستقیم با اون ارتباط داشتن مصاحبه کرده و همچنین اتفاقاتی که در صنایع مربوطه در طول زندگی استیو جابز رخ داده بودن رو به طور کامل توضیح داده. توی این کتاب، تموم ابعاد شخصیتی استیو جابز از جزئی ترین عادت‌های شخصی مثل نحوه غذا خوردن تا بزرگترین ابعاد زندگیش مثل مدیریت شرکت‌های مختلف از دید خود استیو جابز و دیگران و شخص نویسنده مورد بررسی قراره گرفته. یکی از از نقاط قوت این کتاب این بوده که نه خود استیو جابز نه همسرش، هیچ نقشی در نگارش این کتاب نداشتن و خونوادش قبل از انتشار این کتاب رو نخوندن، و حتی جابز و همسرش مصر بودن که غیر از ابعاد خوب شخصیت جابز، حتما بخش‌های تاریک وجودش هم در این کتاب قرار بگیره.

اگر بخوام از کلمات خود نویسنده برای توصیف نوع متن استفاده بکنم، متن این کتاب به «زبان رنگین (Colorful Language)» نوشته شده، به این معنی که نقل قول‌ها، حقایق و جمله‌ها همونطور که بودن بدون هیچ تغییری در کتاب آورده شدن و نویسنده هم برای توصیف چیزی از زبان جابز از همون عبارات و واژه ها استفاده کرده. برای همین هنگام خوندن این کتاب باید انتظار دیدن کلمات رکیک رو به طور متداول داشته باشید. جدای از این، بخاطر ماهیت زندگی استیو جابز، این کتاب در بعضی نقاط حالت داستانی بخودش میگیره و البته قصد نویسنده هم همین بوده. شما بعد از تموم شدن هر فصل مشتاقید که بدونید در فصل بعدی چه اتفاقی می‌افته. من وقتی این کتاب رو می‌خوندم، هم خندیدم و هم اشک ریختم. مطمئنم هرکسی که مثل من برای شخصیت استیو جابز ارزش قائل باشه، با خوندن این کتاب نا امید نمی‌شه.

این کتاب رو می‌تونید از سایت آمازون به صورت دیجیتال یا چاپ‌شده (Hardcover) خریداری کنید، این کتاب به عنوان بهترین کتاب سال ۲۰۱۱ از دید آمازون انتخاب شده.

سالار.

به هرحال امروز چند تا دامنه جدید که آزاد بودن رو خریداری کردم و تصمیم گرفتم این وب‌سایت رو به این دامنه جدید منتقل کنم. امیدوارم که دیگه مشکلی پیش نیاد.
همچنین درحال تغییر دادن صفحه اصلی (با طراحی قرمز رنگ) هستم. صفحه کنونی عملا استفاده‌ای نداره و فقط تجربه کاربری رو مختل می‌کنه.

نکته: اگر هرنوع پیوندی به اینجا دادید، لطفا اونرو به دامنه جدید تغییر بدید. البته دامنه‌های قبلی همچنان قابل دسترس هستند.
بدرود، سالار.

قالب قبلی این وبلاگ، حدود ۴سال پیش انتخاب شد و از آن زمان تغییراتی زیادی رویش اعمال شده بود. ولی داستان همان کوزه‌گر و کوزه‌ی شکسته‌اش است. من هیچوقت فرصت طراحی قالب اختصاصی نداشته‌ام، یا بهتر بگویم، خیلی وقت‌ها فرصتش بوده و حالش را نداشته‌ام! بهرحال، اتفاقاتی که در ماه اخیر روی داد، باعث شد تا چند ساعتی وقت بگذرام و این قالب را طراحی کنم. بعد از اتمام طراحی، دوست خوبم آرمان طاهریان زحمت تبدیلش به قالب وردپرس را برایم کشید. شاید به نظر بسیاری از شما این طرح -زیادی ساده- باشد، ولی حقیقت این است که نیازی نیست بیشتر از شلوغ باشد. سعی کرده‌ام (و می‌کنم، قالب هنوز کامل نیست) فقط مواردی را که خوانندگان وبلاگ نیاز به دسترسی به آن‌ها دارند را فعال کنم و از باقی موراد چشم‌پوشی کنم.

نکاتی در مورد این طرح:

• این طرح استاندارد نیست. نیازی به استاندارد بودنش هم نیست. از نظر W3C
• این طرح HTML5 است، ولی نه به معنای واقعی. فقط از بعضی از تگ‌های آن استفاده شده.
• برای طراحی این قالب از Twitter Bootstrap و شخصی سازی آن استفاده شده است.
• قلم مورد استفاده «میترا» است که حقوق آن برای برنا رایانه (۲۰۰۱) محفوظ است.
• قالب کامل نیست!‌ به مرور زمان جزئیات بیشتری طراحی خواهد شد.

دو روز پیش دوست و همکار عزیزم اشکان روشنایی، پیشنهاد کرد که صفحه‌ی یادبودی رو برای استیو جابز طراحی کنیم که یاد این مرد بزرگ رو از طرف ایرانیان زنده نگه داریم. طبیعتا من از این پیشنهاد استقبال کرده و به سرعت صفحه مورد نظر رو طراحی کردم. میتونید از طریق آدرس http://stevejobsmemorial.ir به این صفحه دسترسی داشته باشید و اگر دوست دارید یادبودی بنویسید.

بدرود، سالار

ولی خب بهرحال گذشت اون زمان و الان اوضاع به کلی فرق داره با قبل. دیدم به مسائل عوض شده. البته فقط من نیستم، همه آدم‌ها با گذر زمان عقایدشون تغییر می‌کنه در مورد زندگی و بازی‌هاش. الان میفهمم که قرار نیست آدم با شروع یه سال جدید شروع کنه به شعار دادن و ریختن برنامه‌های مختلف برای اون سال و در نهایت عمل نکردن به هیچکدوم از برنامه‌هایی که خودش فکر میکرده مو لای درزشون نمیره.

یکی از دلایل دیگه‌م برای به‌روز نکردن این وبلاگ این بوده که فکر میکنم برنامه‌های شخصی من و یا اتفاقاتی که در طول زندگی برام اتفاق می‌افته، مربوط به زندگی شخصی من هستن و واقعا دلیلی نداره که بیام اینجا یا هرجای دیگه اونا رو با جزئیات برای دیگران شرح بدم مگر اینکه این وسط چیزی وجود داشته باشه که احساس کنم دونستنش برای دیگران مفید هست و باعث میشه که استفاده کنن از اون مطلب ِ خاص. مثل پست‌های گذشته. و واقعا درک نمیکنم کسانی رو که داستان تفریحاتشون رو هر روز به اشتراک میگذارن و اینطور که این روزها باب شده، دیگران هم لایک بزنن و یک سری کلمات کلیشه‌ای رو زیرش بنویسن. واقعا ما ایرانی‌ها هیچ کار مهم‌تری برای انجام دادن نداریم؟

در آینده، اگر مطلبی بود که حس کنم به اشتراک گذاشتنش مفیده، حتما اینجا قرارش میدم. در همین حال، اگر مایلید میتونید عکس‌های من رو توی گالری تصاویر ببینید، خوراکش رو توی خبرخوانتون اضافه کنید یا صفحه فیسبوک تصاویرم رو لایک بزنید. نمونه کارهای طراحی وب رو هم اینجا و توی صفحه فیسبوک ققنوس قرار میدم، اگر علاقه و وقتشو داشتید، خوشحال میشم مثل همیشه نظرتون رو بدونم.

امیدوارم سال خوبی رو داشته باشید،
بدرود، سالار.

دارم روی فوتوبلاگم به ایـــــن آدرس کار میکنم، عکس‌هایی که میگیرم رو گاهی اونجا ارسال میکنم تا از نظر دوستان بهره‌مند شم.

همچنین من فید ِ http://feeds.feedburner.com/sallarphotos رو راه انداختم
اگر مایل هستید عکسهای جدید من رو ببینید این فید روی توی گوگل ریدرتون اضافه کنید.
اگر نخواستین، میتونین عکسها رو توی خود ِ فوتوبلاگ به این آدرس: http://photo.sallar.ir مشاهده کنین.
و اگر هم خواستین یه ایمیل برام بفرستید (به این آدرس: me [at] sallar [dot] ir) تا عکس‌ها سری سری به دستتون برسه.
اگر بازهم نخواستین دیگه هیچی:)

به شدت منتظر نظراتتون در مورد عکسها هستم، الان در سطح آماتور هستم و خیلی راه مونده برای رفتن.
بدرود، سالار

گاهی اوقات آدم دلش میخواهد ادب را کنار بگذارد و از تمامی لغاتی که دلش میخواهد استفاده کند تا مفهوم مورد نظرش را جانانه به خواننده منتقل کند، ولی افسوس که همه ما این روزها معلم اخلاق شده‌ایم و تا کسی چیزی میگوید که یک میلیمتر از عرف ِ جامعه آنورتر است، شروع میکنیم به درس ِ ادب دادن و توی بوق و کرنا میکنیم که آی فلانی بی ادب است و خوب نمینویسد.

عادت به خودسانسـ.ـوری ندارم، یا مینویسم و کامل مینویسم، یا اصلن نمینویسم. نوشتن ارامم میکند، چرا باید چیزی را که آرامم میکند خراب کنم؟ مگر دیوانه‌ام؟

بار ِ دیگر معرفی میکنم خودم را، تا یادتان بیاید اگر یادتان رفته:
من سالار هستم، طراح و برنامه نویس وب، و یک عکاس خیلی آماتور، عاشق هنر، بدون داشتن هرگونه شاخ و بال و پر و دم اضافی، موجودی معمولی از نسل آدمیزاد، فاقد قابلیت‌های خاص مانند پرواز و غیره، معتقد به چیزهایی که با چشم میشود دید و با قلب میشود احساس کرد و با عقل درک نمود، بیزار از هرگونه داستان و افسانه جن و پری و وعده وعیدهای اضافی.

پ.ن: به خصوصیت های اصلی شخصیتی من، ردبول و محصولات اپل را اضافه کنید که جایشان بدجوری خالی شد یک دفعه‌ای.
پ.ن ِ بعدی: خوشحال میشوم به خانه‌ام در گوگل یک خرده سری بزنید، به کسی برنمیخورد.

بدرود، سالار.

بری تو فیسبوک و اسم خودت رو سرچ کنی، بعد پروفایل پدرتو که ۴ سال و اندی هست (و بیشتر) باهاش در ارتباط نیستی  رو پیدا کنی، بعد یه درخواست دوستی براش بفرستی و بعد از اینکه اون قبول نکرد و Ignore ش کرد، بری تو Public Info ـش و ببینی ئه! وبلاگ داره! و بعد بیای ببینی که به به ! پدر گرامی دو سال داره وبلاگ نویسی میکنه و ما بی‌خبر. نزدیک ولی دور بودن یعنی همین چیزا.

وبلاگ پدر گرامی: بن بست

اما امروز دیدم که واقعا خیلی بده که تبریک نگفتم. سال نو مبارک!
سال ۸۸ هم سال بدی بود هم سال خوبی. سال بدی بود چون کلی دردسر و عذاب داشت توش، سال خوبی بود چون خیلی از پیشرفت‌های زندگی من توی اون سال اتفاق افتاد و به خیلی چیزا رسیدم که میخواستم برسم. اگر مطالبی رو که تو سال ۸۸ نوشتم با سالهای قبل مقایسه کنید میبیند که روحیم کلی تغییر کرده.
سال ۸۹ هم شروع بدی نداشت. یعنی اتفاق بدی نیفتاد تو این ۱۳ روز. اعصاب خوردی نداشتم.
ولی واقعا یه چیزی آزارم میده. اینکه قدرت «نه» گفتنم به شدت پایین اومده. همین مساله هم باعث شد تا بدجوری تو اوضاع پیچیده‌ای گیر کنم. اوضاعی که دلم می‌خواد هرچه زودتر تموم بشه و من نفس راحتی بکشم.
واقعا نیاز به یه استراحت دارم. یه مدت از تمام مشغله‌ها دور باشم تا بتونم روی مسائلی که گوشه ذهنم هستن کار کنم. این مسائل نیاز به بررسی دارن، باید مرتبشون کنم و با خودم یه نتیجه گیری کنم که چه کاری رو از چه راهی و تو چه زمانی انجام بدن. در حال حاضر تمام افکارم روی هم ریختن. دقیقن مثل انبوه لباسهام توی اتاقم.

و واقعن دلم واسه روزهای آروم تنگ شده، هرچه زمان بیشتر میگذره بیشتر به راه‌های ارتباطی بین آدمهای اضافه میشه، و منم به نسبت کارم از این راه ها برای انجام وظایفم استفاده میکنم. ولی واقعا این همه راه ارتباطی داره دردسر ساز میشه. تویتر، گوگل باز، گوگل تالک، یاهو، سکایپ، هاتمیل، فیسبوک، موبایل، ایمیل و … حتی تصورشم دردناکه. و متاسفانه این مخمصه‌ای هست که من توش گیر کردم. امیدوارم که بتونم یه خورده به اوضاع سر و سامون بدم.

یه نکته که باید قبلن میگفتم ولی نگفتم، اینکه وبلاگ انگلیسی رو مجددن راه انداختم و سعی میکنم برخلاف دفعه قبل بیشتر توش بنویسم. امیدوارم بتونم مفید باشم.

سال نو مجددا مبارک، بدرود.
سالار