من سالار کابلی هستم،
توسعه‌دهنده نرم‌افزار وب و طراح رابط کاربری.

چرا از ایران رفتیم

یکشنبه ۱۷ خرداد ۱۳۹۴

یک‌ماه بعد از فوت مادرم، دوستی به من اطلاع داد که یک موقعیت شغلی در یک شرکت فنلاندی هست و اگر علاقه دارم اقدام کنم. من و شراره هم فکر کردیم که بد نیست برای تغییر شرایط روحی و محیطیمون برای اینکار اقدام کنیم. برای موقعیت Software Engineer در شرکت Kiosked اقدام کردم، و بعد از انجام کارهای مربوط به اجازه اقامت و خرید بلیط، بعد از حدود ۲۵ روز وارد فنلاند شدیم.

IMG_5002 (1)

وقتی ما به فنلاند اومدیم، کسی رو غیر از صابر که در همین شرکت کار می‌کرد نمی‌شناختیم و غیر از مقداری لباس چیز دیگه‌ای با خودمون نیاورده بودیم. اتفاق خیلی خوبی که افتاد این بود که همکارهای جدیدم (که حالا خیلی‌هاشون به دوست‌های خوبم تبدیل شدن) در تمام مراحل انجام کارهامون خیلی بهمون کمک کردن. از پیدا کردن و اجاره خونه و خرید وسایل گرفته تا انجام کارهای اداری و جاهایی که نیاز به زبان فنلاندی داشت (زبان فنلاندی خیلی سخته! هرچند تقریبا همه انگلیسی صحبت می‌کنن ولی برای بعضی کارهای اداری بهتره فنلاندی بدونی).

بیشتر بخوانید

برای مادرم

سه شنبه ۲۸ بهمن ۱۳۹۳

حالا بیشتر از ۴۰ روز است که از رفتنش می‌گذرد. روز اول فکر می‌کردم که شاید دردش با گذشت روزها کمتر شود، ولی نه تنها کمتر نشد، هر روز به توان رسید. بیشتر از ۴۰ روز است که رفته.

من پدر ندارم. یعنی دارم ولی اسمش را نمی‌شود گذاشت پدر. بچه که بودم برای خودش یک سمتی رفت و کلا آدمی نیست که بشود رویش حساب باز کرد. اما به جایش، مادری داشتم که هم مادر بود، هم پدر بود و هم برادر و خواهر. از روزی که چشم باز کردم فقط مادرم را دیدم. از همه چیزش گذشت تا تک و تنها برای من هم مادری کند هم پدری.

وقتی می‌خواهم توصیفش کنم بغض گلویم را فشار می‌دهد. نمی‌دانم چه بگویم. آنقدر بزرگ بود که وصفش در جملات و کلمات نمی‌گنجد. مهربان و دلسوز و از خودگذشته بود ولی آدم را لوس نمی‌کرد، می‌گفت: «من هم مثل مادربزرگتم، لوست نمی‌کنم.» وقتی می‌دید عصبانی هستم و نمی‌توانم آرام شوم، با یک لیوان آب و یک قرص به اتاقم می‌آمد، قرص را با مهربانی می‌گذاشت کف دستم و می‌رفت. این یعنی «آروم باش، همه چی درست می‌شه» و همه چیز درست می‌شد.

از صبح تا شب من بودم و مادرم. کنار هم می‌نشستیم. او تلویزیون می‌دید و من کار می‌کردم. دوست داشت از کارهایم برایش حرف بزنم؛ بگویم کدام مشتری چه گفت و آیا از کار جدید خبری هست یا نه؟ کنفرانسی، سمیناری چیزی دعوت شدم یا نه؟ با اینکه از کارهایم سر در نمی‌آورد ولی هروقت تلفنی با کسی حرف می‌زد حسابی پُز کارهایم را می‌داد و سعی می‌کرد همان چیزی را بگوید که من گفته بودم. وقتی چند روز درگیر چیزی می‌شدم و حرف نمی‌زدم خیلی زود شاکی می‌شد که: «جدیدا دیگه هیچی برام تعریف نمی‌کنی.» جواب می‌دادم که خب باید این کار را تمام کنم تا اتفاق جدیدی بیفتد و من تعریف کنم. یک بار که با جایی مصاحبه کرده بودم، حسابی دلخور شده بود که «چرا در مورد مامانت هیچی نگفتی؟» جواب دادم که «بابا آخه مصاحبش اونطوری نبود که» و قول دادم همیشه همه‌جا اول بگویم «مادرم». باید اسمش را می‌گفتم، چون همه زندگیم را به او مدیونم.

دوست داشت دوست‌هایم را دعوت کنم که بیایند خانه ما «هرکاری دلشان می‌خواهد بکنند». به دوستانم می‌گفت «من هم دلم مثل شما جوونه، نمی‌خواد جلوی من چیزی رو قایم کنید، راحت سیگار و قلیونتون رو هم بکشید.» یکی از دوستانم که می‌آمد مادرم گیر می‌داد که «دوست دخترت چه خبر؟».

هوایم را هم داشت. با اینکه خیلی خوشحال نبود که دانشگاه را می‌پیچاندم و به جایش کار می‌کردم، اما به انتخابم احترام می‌گذاشت و دوست داشت در کارم پیشرفت کنم هر از چند گاهی هم یک گیر کوچکی به دانشگاه می‌داد که «انقدر نرفتی آخرش بیرونت میندازن». مجبورم می‌کرد در تمام انتخابات‌هایی که برگزار می‌شد (هرچیزی که بود) شرکت کنم تا «اگه یه وقتی خواستن جایی استخدامت کنن به مشکل نخوری» می‌گفتم من کار دولتی می‌خواهم چه‌کار؟ میگفت «تو کاریت نباشه بخاطر من برو» و می‌رفتم. شناسنامه‌ام پر از مهر است. وقتی در کار با کسی به مشکل می‌خوردم دیگر کلا اسم طرف را فراموش نمی‌کرد. چند روز یک بار می‌گفت «اون پدرسوخته دیگه چیزی نگفته؟» من هم همه چیز را برایش تعریف می‌کردم تا دلش آرام بگیرد.

خیلی دوست داشت که با شراره ازدواج کنم. هی اصرار کرد که «زود باشین چرا انقدر لفتش می‌دین؟» ما هم دقیقا ۲ روز قبل از اینکه راهی بیمارستان شود عقد کردیم. انگار که خبر داشت قرار است اتفاقی بیفتد که آن‌همه اصرار کرد. اما چه خوب شد که اصرار کرد. در یکی از روزهای بعد از بیمارستان، در حالی که روی تختش داشت از خوردن غذایش لذت می‌برد به پرستارهایش پُز می‌داد که «دستپخت عروس شهلاس دیگه» و چشمانش از خوشحالی می‌درخشید. حالش حسابی خوب شده بود که برگشته بود منزل. در بیمارستان نگران این بود که روز تولدم بیمارستان باشد. می‌پرسید که چند روز مانده؟ آخرش هم برای تولدم برگشت خانه و پیشمان بود. زیباترین تولد عمرم بود. شهلا و عروس شهلا هردو کنارم بودند.

۵۳ روز در ICU با بیماری جنگید و بعد هم که حالش بهتر شد، ۲ هفته برگشت منزل. خوشحال بودم که حالش بهتر شده و من خوشبخت‌ترین مرد روی زمینم. ولی استرس داشتم. هر شب تا صبح تعداد نفس‌هایش را (که گاهی به ونتیلاتور وصل می‌شد) می‌شمردم که یک وقت از ۳۰ نفس در دقیقه بالاتر نرود؛ چون اگر می‌رفت نشانه بدی بود. روز قبل از رفتنش، یکی از پزشک‌های بیمارستان به دیدنش آمد و با خوشحالی به ما گفت که حالش عالی است و جای نگرانی نیست، مامان هم گفت «بزن به تخته». اما صبح روز بعدش رفت. قلبش دست از جنگیدن برداشت. انگار که آرام شده بود. ساعت ۴ صبح بوسیده بودمش و شب بخیر گفته بودم و ساعت ۷ برای همیشه خوابید.

بزرگترین ترس من در تمام زندگی‌ام به حقیقت پیوست. هنوز رفتنش را درک نکرده‌ام. هرچه می‌گذرد، بیشتر عمق نبودنش را حس می‌کنم و دردم بیشتر می‌شود. مادرم، «تنها» کسی که از کودکی تا حالا داشتم، از کنارم پر کشید. من تمام زندگی‌ام را به مادرم مدیونم. کاش فرصت داشتم بخش کوچکی از بزرگی‌اش را جبران کنم. ولی نشد. فرصت خوشبختی‌ام کوتاه بود.

حالا من مانده‌ام و شراره و یک زندگیِ بدون «شهلا» پیش رویمان. ولی بدون «شهلا» نیستیم. مادرم در قلب ما، هنوز زنده است.

از قلم فارسی آزاد حمایت می‌کنم

دوشنبه ۸ دی ۱۳۹۳

من قبلا بارها در مورد تایپوگرافی فارسی در وب مطلب نوشتم و از نبود یک قلم استاندارد برای وب گلایه کردم. البته از زمان نوشتن اون مطالب تا حالا چندین تایپ‌فیس خوب طراحی و بهینه‌سازی شدن. از جمله خانواده قلم «ایران» و «ایران سن سریف» که توسط مسلم ابراهیمی عزیز طراحی شده و تعدادی از قلم‌های قدیمی‌تر که توسط صالح سوزنچی برای وب بهینه‌سازی شدن.

pfont

ولی حرکت خوب دیگه‌ای که در حال انجامه؛ کمپین قلم فارسی آزاد هست که مدتیه راه‌اندازی شده و در حال جمع‌آوری هزینه مورد نیاز برای طراحی یک خانواده قلم آزاد و رایگان برای استفاده عموم هست. این خانواده قلم قراره توسط دامون خانجانزاده طراحی بشه و سورس و مستندات فنی قلم در گیت‌هاب قرار بگیرن. این خانواده قلم همچنین قراره برای استفاده در وب و صفحات نمایش مختلف بهینه‌سازی بشه تا توسعه‌دهنده‌ها دیگه برای استفاده از یک قلم فارسی خوب اونقدر به دردسر نیفتن.

در نهایت اینکه توصیه می‌کنم اگر توان مالی دارید از این کمپین حمایت کنید تا به مرز ۱۰ میلیون تومان برسه (اگر بیشتر هم بشه طبیعتا بهتره) و اگر هم توان مالی ندارید هم لطفا این کمپین رو در شبکه‌های اجتماعی و در وبلاگ‌هاتون به اشتراک بذارید تا کمپین زودتر به هدف تعیین شده برسه.

ممنونم؛ سالار.

یک‌پزشک

پنجشنبه ۲۹ آبان ۱۳۹۳

Preview

اسفند پارسال، آقای دکتر مجیدی، نویسنده مجله فناوری یک‌پزشک با من تماس گرفت و گفت که می‌خواد یک‌پزشک رو مجددا طراحی کنه و من خوشحال بودم که این وظیفه رو به من سپرده چون یک‌پزشک یکی از مجله‌های مورد علاقم هست که تقریبا هرروز سعی می‌کنم مطالبش رو مطالعه کنم و از طرفی هم به آقای دکتر مجیدی و خانم فرانک مجیدی هم ارادت بسیاری دارم. کار طراحی رو از اواخر اسفند شروع کردم و حدود ۲ ماه روش کار کردم و شخصا نتیجه رو خیلی دوست داشتم. چند روز پیش نسخه جدید یک‌پزشک روی وب‌سایت فعال شد و البته مشکلاتی داشت، برای همین لازم دونستم اینجا توضیحاتی در مورد طرح جدید بدم.

بیشتر بخوانید

نه به ایرانسل، نه به مبین‌نت.

جمعه ۱۱ مهر ۱۳۹۳

خیلی سعی کردم که بشه این مطلب رو ننویسم، بهش فرصت دادم ولی اوضاع تغییری نکرد؛ حالا با دلی پر از ایرانسل و مبین‌نت این مطلب رو می‌نویسم.

به دلیل شرایط مختلفی که طی چند ماه گذشته برام پیش اومد، نتونستم که یک جا ثابت بمونم و از اینترنت ADSL ـی که داشتم استفاده کنم و به اجبار روی آوردم به وایمکس. از ۲۰ مرداد تا الان که ۱۱ مهر هست، من در حال استفاده از وایمکس‌های ایرانسل و مبین‌نت بودم. اما انقدر تجربه بدی داشتم که مجبور شدم بخاطرش این مطلب رو بنویسم تا شما هم اگر قصد استفاده از سرویس وایمکس این دو سرویس‌دهنده رو دارید، در تصمیم‌تون تجدید نظر یا تامل کنید.

بیشتر بخوانید

سالارکست، اپیزود ۲، طراحی

شنبه ۵ مهر ۱۳۹۳

 

Illustrated by Sahar Ahvaz

قبل از همه چیز عذر میخوام که انتشار قسمت دوم پادکست انقدر طولانی شد. متاسفانه درگیر مشکلاتی شدم که باعث شد کمی طول بکشه.

در این قسمت سالارکست، می‌خوام در مورد طراحی حرف بزنم، اینکه طراحی چی هست و چرا در دنیا اهمیت داره. مدتی پیش کتابی خوندم به اسم The Shape of Design نوشته Frank Chimero که یکی از طراح‌های مورد علاقم هست. فرنک در کتابش در مورد طراحی حرف می‌زنه و خوندنش این جرات رو به من داد که من هم در این پادکست از طراحی بگم؛ بعضی از کلمات رو هم از کتاب اون قرض گرفتم.

تشکر می‌کنم از سامان جعفری عزیز که زحمت کشید کار آهنگ‌سازی، انتخاب موسیقی و تنظیم صدای این پادکست رو با وجود تازه‌کار بودن من برای ضبط و گویندگی انجام داد و از سحر اهوز عزیز که تصویرسازی این قسمت (و امیدوارم قسمت‌های بعدی) رو خیلی دوست‌داشتنی انجام داده. انتشار این پادکست بدون اونا امکان پذیر نمی‌شد.

سعی کردم کیفیت ضبط رو کمی بالا ببرم و لحن حرف زدنم رو هم بهتر کنم، ولی هنوز اونطور که باید به نتیجه نرسیدم، امیدوارم بتونم کم‌کم این مشکلات رو رفع کنم و ممنونم ازتون که تحمل می‌کنید. همچنین من هنوز منتظر تایید اپل هستم که این پادکست رو در لیست پادکست‌های آی‌تونز قرار بده که من هم بتونم بهش یه صفحه جدا اختصاص بدم و اینطوری وسط بلاگ نباشه.

اپیزود دوم رو می‌تونید از ساند‌کلاد گوش بدید یا فایل MP3 رو دانلود کنید.

سالارکست، اپیزود ۱، زمان

پنجشنبه ۳۰ مرداد ۱۳۹۳

SallarCastE01

خیلی وقته تصمیم دارم یه سری از مطالب رو به صورت پادکست منتشر کنم. حدود ۲ سال هست هی تصمیم می‌گیرم این ایده رو عملی کنم اما بارها به دلایل مختلف نمی‌شد. چند باری ضبط کردم اما بخاطر کیفیت پایینش یا نبودن ابزار مناسب با خودم فکر می‌کردم که باشه برای وقت بهتر. اما بالاخره تصمیم گرفتم حتی با امکانات کم و کیفیت معمولی هم شروع کنم بهتر از اینه که کلا شروع نکنم و بخاطر دلایل مختلف و مشغله، هی عقب بیفته.

اسم سری پادکست رو گذاشتم سالارکست (SallarCast)، نمیدونم چرا ولی هربار دنبال اسم می‌گردم این اسم میاد تو فکرم! در کل قراره توی سالارکست در مورد طراحی، برنامه‌نویسی و تکنولوژی حرف بزنم چون این‌ها چیزهایی هستن که به شدت برام اهمیت دارن و بیشتر زمانم رو صرف فکر کردن بهشون می‌کنم.

اما، اخیرا زمان به یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های من تبدیل شده، برای همین تصمیم گرفتم با اینکه خیلی موضوع غمگینی هست، اولین پادکست رو به زمان یا بهتر بگم، به هدر رفتن زمان اختصاص بدم و چند دقیقه‌ای در موردش حرف بزنم. بعد از نوشتن متن، از سامان جعفری عزیز کمک گرفتم تا به پادکست تبدیلش کنم، با اینکه سامان از کیفیت میکروفون و حس یکنواخت صدای من اصلا راضی نبود، ولی لطف کرد و با اضافه کردن موسیقی خوب و اصلاح کردن صدا، قابل تحملش کرد و از توش قسمت اول سالارکست رو در آورد (-:

قبل از همه چیز، از لحن یکنواختم و کیفیت پایین میکروفون عذرخواهی می‌کنم و سعی می‌کنم از شماره‌های بعد اولا کیفیت رو بالاتر ببرم که زحمات سامان رو هم جبران کرده باشم، و دوما در مورد موضوعات هیجان‌انگیزتر مثل «طراحی» حرف بزنم و «زمان» شما رو هم هدر ندم (-:

اپیزود اول سالارکست رو می‌تونید از طریق ساندکلاد گوش بدید یا فایل MP3 رو دانلود کنید.
سعی می‌کنم به زودی امکانات بهتری برای گوش دادن (از طریق نرم‌افزارهای Podcast و iTunes) فراهم کنم و یه صفحه جدا برای سالارکست در وب‌سایتم اختصاص بدم. ممنون که پیشرفت کند رو تحمل می‌کنید.

درباره فونت‌های WOFF

سه شنبه ۱۳ خرداد ۱۳۹۳

اگر توسعه‌دهنده/طراح وب باشید، به احتمال خیلی زیاد از وب‌فونت‌ها استفاده کردید. مثلا نمونه زیر:

@font-face {
  font-family: 'Yekan';
  src: url('yekan.eot'); /* IE9 Compat Modes */
  src: url('yekan.eot?#iefix') format('embedded-opentype'), /* IE6-IE8 */
       url('yekan.woff') format('woff'), /* Modern Browsers */
       url('yekan.ttf')  format('truetype'), /* Safari, Android, iOS */
       url('yekan.svg#svgFontName') format('svg'); /* Legacy iOS */
}

می‌دونید که کد بالا، فونت یکان رو (مثلا) به CSS اضافه می‌کنه و می‌تونید ازش استفاده کنید. اما موضوعی که هست اینه که شاید براتون مهم نباشه که هرکدوم از این فونت‌هایی که با فرمت‌های مختلف توی کد بالا مشخص شدن چی هستن و چه کار می‌کنن و برای همین کل کد رو همینطوری استفاده می‌کنید و فونت‌های مرتبط رو هم آپلود می‌کنید روی سرور. بذارید یه توضیح کوتاه در مورد هرکدوم از این فرمت‌ها بدم:

بیشتر بخوانید

ترندهای طراحی در وب

شنبه ۱۳ اردیبهشت ۱۳۹۳

این مطلب رو مدتهاست می‌خوام بنویسم، ولی کلمات مناسب رو براش پیدا نمی‌کنم. حالا هم تلاشم رو می‌کنم که منظورم رو با کلماتی که می‌تونم منتقل کنم. پیشاپیش عذر میخوام اگر مطلب گنگ هست.

اگر شما هم طراح وب هستید، یا حداقل به تکنولوژی علاقه دارید و اخبار و مقالات مربوط بهش طراحی و توسعه رو در اینترنت دنبال می‌کنید، حتما می‌دونید که این روزها چیزهایی وجود دارن به اسم Trend یا مُد در طراحی.

الان اواخر عمر مد طراحی تخت (Flat Design) هست که شامل چیزهایی مثل استفاده از رنگ‌های مات، سایه‌های بلند (Long Shadow)، عدم وجود گوشه‌های گرد و … هست. قبل از طراحی تخت، دوران طراحی پارالاکس بود و بعد با مد شدن طراحی تخت، طراح‌ها شروع کردن به نکوهش کسایی که از پارالاکس در طرح‌هاشون استفاده می‌کنن. ترندها تا یه جایی خوب و مفیدن. باعث میشن که طراح‌ها هر روز خلاقیت‌های جدید به خرج بدن و سعی کنن که با بقیه متفاوت باشن، و اینکه کلا رنگ و روی وب رو عوض می‌کنن. اما سبک‌ها و ترندها می‌تونن بیشتر از اینکه مفید باشن، به شدت مخرب باشن:

تمام وب‌سایت‌ها شبیه همدیگه شدن!

بیشتر بخوانید

کوله‌پشتی

دوشنبه ۲۶ اسفند ۱۳۹۲

چند روز پیش امیر مهرانی عزیز بهم ایمیل داد و دعوت کرد ازم که تو بازی وبلاگی «کوله‌پشتی» شرکت کنم. اون ازم پرسیده بود که آیا چه چیزهایی رو از امسال با خودم می‌برم تو سال نو و در کل چی یاد گرفتم؟

جواب به این سوال کمی سخت هست و طولانی. ولی من چون دنبال بهانه‌ای بودم تا یه مطلب شخصی بنویسم تو وبلاگم، ازش استقبال می‌کنم و سعی می‌کنم تو این مطلب تا جایی که امکان داره بنویسم در جواب این سوال.

سال ۹۲ رو من می‌تونم تقسیم کنم به دو بخش: شکست‌های بزرگ کاری، پیروزی‌های بزرگ شخصی.

بیشتر بخوانید